De band

Eigenlijk stond Chantal al op het podium voordat ze wist dat het haar plek zou worden. Als kind verzorgde ze op verjaardagen complete optredens voor de familie en playbackte ze er lustig op los. Op schoolfeestjes kroop ze samen met vriendinnen in de huid van Mel & Kim. Het podiumgevoel zat er dus al vroeg in!

Na een muzikale pauze begon het opnieuw te kriebelen. In haar dertiger jaren kwamen er een gitaar, gitaarlessen en zanglessen. Haar zangdocent moedigde haar aan om op zoek te gaan naar een band. En zo geschiedde…

Na een muzikale omweg belandde ze via een advertentie op Muzikantenbank bij een nieuw te starten band. Spannend? Zeker! Maar de klik was er meteen. Riptide was geboren!

Inmiddels is Riptide voor Chantal veel meer dan een band. Het is een club fantastische mensen, dikke vriendschappen en vooral heel veel plezier. Samen muziek maken, het publiek meenemen en mensen raken: dát is waar het om draait.

Op het podium is Chantal helemaal in haar element. Even uit haar hoofd, vol in het moment. Met gevoel, energie en een flinke dosis passie geeft ze zich over aan de muziek.

Because music is meant to be felt, not just heard!

Geïnspireerd door gitaarhelden als Eddie Van Halen en Nuno Bettencourt jaagt Cliff al jaren op dat ene perfecte geluid in zijn hoofd.
Hij heeft inmiddels meer geld uitgegeven aan gitaarpedalen dan aan zijn eerste auto, maar beweert nog steeds dat hij "écht niks meer nodig heeft".
Zijn hart klopt voor pure rock en rauwe blues, al gaat hij stiekem ook heel erg goed op de Spice Girls (maar dat blijft tussen ons).

Met vier man op het podium heeft hij precies de muzikale vrijheid die hij zoekt: geen slaafse kopieën van het origineel, maar elke track voorzien van een eigen sausje.
Op het podium is hij niet stil te krijgen en duren zijn solo’s vaak nét iets langer dan drummer Juul had ingecalculeerd.
Voor Cliff is Riptide veel meer dan alleen samen muziek maken.
Chantal, Rob en Juul voelen als zijn tweede familie: dé ideale groep vrienden om ongegeneerd herrie mee te maken.

Cliff’s gouden regels:
"If it sounds good, it IS good!" (vrij naar Eddie)
"Als je een fout maakt, speel hem dan twee keer zodat het lijkt alsof het zo hoort."

Onze Rob identificeerde zich als 12-jarige als als boomer. "Meh jung die fratsen, unne snoar is meer dan zat' en begon daarna maar bas te spelen. Of dat nu overtuiging of een gebrek aan capaciteit was, staat nog steeds ter discussie.

Uiteindelijk groeide hij muzikaal gezien op in de stoner-rock. Als lid van de Limburgs/Rotterdamse band Viberider, kon het niet zwaar genoeg. Hij heeft z'n honderdduizend kilo wegende Ampeg basversterker in die tijd van vrijwel lege kroegjes gerold tot aan festivals als Pinkpop, en ver over de landsgrenzen gespeeld.

Aangezien Rob's mening over hemzelf is dat hij duister en mysterieus is (staat eveneens ter discussie), ging hij daarna de Gothic/Dark-wave hoek in. Als bassist van The Awakening speelde hij binnen en buiten Europa diverse clubtours en festivals.

Binnen Riptide vond Rob, dat het niet áltijd duister en mysterieus hoeft te zijn, en dat een klein, voorzichtig, bescheiden glimlachje best geoorloofd is, als niemand kijkt. Dat kan ook niet anders, met drie zo'n heerlijke muzikanten naast hem, en die setlist liegt er ook niet om!

De honderdduizend kilo wegende Ampeg staat ondertussen als bijzettafel in z'n batcave, het geluid alleen maar zwaarder geworden.

Ik ben op m’n dertiende begonnen met slagwerk bij een drumband. Leuk om de basis te leren, maar ik wilde al snel meer. Ik stapte over op drumlessen in de Oefenbunker in Landgraaf bij Patrick van den Heuvel en daar begon het echte werk. Inmiddels zit ik al ruim twaalf jaar achter de kit.
Riptide begon zo’n tien jaar geleden eigenlijk uit pure eigenwijsheid. Ik startte samen met Cliff in een andere band, maar we hadden al snel door dat we daar niet op onze plek waren. Dus besloten we het zelf te doen. Eigen band, eigen sound, eigen koers. Chantal erbij achter de microfoon, Patrick van den Heuvel op de bass en de basis van Riptide was geboren.
Ik hoef als drummer niet de meeste noten te spelen of de grootste show te maken. Geef mij een goede groove, een flinke bak energie en een nummer dat staat als een huis. Strak, simpel en effectief. Dat is mijn stijl.
Mijn inspiratie haal ik onder andere uit Taylor Hawkins, Dave Grohl en Ben Thatcher. Drummers die niet alleen spelen, maar een nummer vooruit duwen. En precies dát is wat ik wil doen bij Riptide. Zorgen dat de muziek leeft, dat de gitaren nog net wat harder binnenkomen en dat het publiek geen seconde stil blijft staan.
Ik ben geen showdrummer. Ik sta er niet om in de spotlight te staan. Ik zit daar om de boel op z’n donder te geven.